 | | |
| | |
|
Spaces home  [ ♥ . . p k . . ♪ ]PhotosProfileFriends |  Tools   |
|
|
August 08 ,, me,mom and sometime dad *"
08/08/08
วันนี้เค้าเฮฮา พิธีเปิดโอลิมปิก ที่ปักกิ่งกัน
ก็แอบฮือฮาด้วยนิดนึง
แต่เหนือสิ่งอื่นใด คือ ฮิอฮาวันแม่มากกว่า
ช่วงนี้ไม่ได้กินข้าวที่บ้านเลย
ยุ่ง+ทำกิจกรรมตลอดตั้งแต่สอบเสร็จ
กลับบ้านเกินห้าทุ่มทุกวัน
เช้าตื่นมา แม่ก็ออกไปทำงานแล้ว
กลับมาแม่ก็หลับ
ไม่ได้คุยกันเลย
(เป็นลูกที่แย่จัง)
จากนี้จะแบ่งเวลาอยู่กับแม่มากขึ้น
คิดถึงแม่
จะเป็นลูกที่ดีของแม่
รักแม่
ขอเกิดเป็นลูกของแม่คนนี้ ทุกชาติไป..
" FAMILY = Father And Mother I Love You "
:)
July 12 ,, space ที่รัก *เดือนที่แล้ว ไม่ได้อัพเลยอ่ะ
= ="
โอ้ว นี่เรา กลายเป็นคน ทำให้ สเปส ร้าง แล้ว หรอ เนี่ย
TT^TT
สเปส จ๋า หลังสอบมิดเทอมเสร็จ จะกลับมาดูแลเจ้าอย่างดีนะ
รัก my space เสมอ May 29 ,, I'm still sad *เปิด สเปสทุกวัน แต่เพิ่งเห็นว่า เดือน พฤษภา ไม่ได้อัพอะไรเลย
เอาซะหน่อยดีกว่า
ก่อนที่จะจบ เดือน พฤษภา อยากจะอัพเรื่องอะไรดีๆ ซะหน่อย
เพราะ ปกติไม่ชอบจดจำ อารมณ์ เศร้าๆ ซะเท่าไหร่
แต่ก็ทำไม่ได้จริงๆ เหมือน เป็นเรื่องปกติไปแล้ว สำหรับอารมณ์แบบนี้
รู้สึกแบบนี้ มาได้ 8-9 เดือน จะเกือบปี จนป่านนี้ก็ยังไม่รู้สึกซะที ว่าปัญหาทุกอย่างมันได้ ผ่านพ้น ลุล่วงไปหมดแล้ว
เมื่อไหร่ที่เราจะยิ้ม ออกมาจากใจ ได้จริงๆ?
เกลียดตัวเอง ที่รู้ปัญหาดี แต่ไม่มีแม้ทางออก ต้องก้มหน้า รับปัญหาแบบนี้ไปอีกนานเท่าไหร่?
ก็ได้แต่หวัง ให้มันผ่านพ้นไป ไวๆ จนเวลา ล่วงเลยไปไกล แต่ความทุกข์นี้ กลับไม่ไปไหนเลย!!
เกลียดอารมณ์แบบนี้ เบื่อนาที แบบนี้
.
.
I'm still sad.. April 06 ,, Miluji Te *ก็อยากจะเจอคนๆนั้น
คนที่ถามฉันว่า ยังรักเขาอยู่มั้ย?
แล้วฉันจะตอบว่า ไม่
"ฉันรักคุณ"
ก็อยากจะเจอคนๆนั้น.. March 21 ,, ทะเล *ผมรู้สึกว่าร่างของผมค่อยๆจมดิ่ง
.
.
.
ทะเลแห่งนี้ลึกแค่ไหนนะ ร่างของผมจะจมลงสู่เบื่องล่างอีกนานแค่ไหนกัน
.
.
.
แต่ก่อนที่ร่างของผมจะจมลงสู่ผืนทรายใต้ทะเล ผมได้แต่หวังว่า จะมีใครสักคนยื่นมือมา
.
.
.
คงจะมีใครสักคนยื่นมือมา
,, March 14 ,, water *"นี่..ดื่มไปนิดเดียวเอง เหลือน้ำตั้งเยอะ"
"ดื่มไปเยอะแล้วน้า ดูสิ เหลือน้ำนิดเดียวตะหาก"
"ใครบอก เหลือเยอะออก"
"ไหนอ่ะ เหลือนิดเดียว"
..........
น้ำในแก้วใบหนึ่ง
จะบอกว่ามีมากหรือน้อย
จะเถียงกันไปทำไม
ในเมื่อมันเป็นเพียงน้ำในแก้วใบหนึ่ง
ระดับน้ำในแก้วไม่ต่าง
ใจคนที่ต่าง
จึงมองระดับน้ำในแก้วต่างไป
,, March 03 ,, nothing *วันที่สามเดือนสามสองพันแปด
I'm just a monkey.
If you love me,
Give me some bananas.
I'm just a puppy.
If you love me,
Give me some bones.
I'm just a tree.
If you love me,
Give me some water.
Truly,
I'm just a man.
If you love me,
Give me nothing..
nothing.. February 26 ,, อัพซะหน่อย *อัพเรื่อยเปื่อย บ้าบอคอแตก บ้างดีกว่า
เอ้อ ตอนนี้ เรื่องที่แต่ง ย้ายเอาไปลงที่
จะมีคนสนใจอ่านมั้ยเนี่ย เอ้อ..ช่างมันเหอะ
อะไรๆ ก็เปลี่ยน..
กูกลายเป็นคนเขียนเพื่อที่อยากให้คนมาอ่านเยอะๆ แบบเต็มตัวตั้งแต่เมื่อไหร่?
เมื่อก่อน เขียนแล้วไม่เห็นอยากให้ใครอ่านใครเม้น
ตอนนี้พอไม่มีคนอ่านไม่มีคนเม้น กลับไม่อยากเขียนซะงั้น!!
บ้า!! เปลี่ยนความคิดใหม่ซะกู
ความสุขมันอยู่ที่การเขียน หาใช่ที่มีคนมาอ่านเว้ย
(ถึงแม้ว่ามันก็ทำให้ดีใจอยู่บ้างที่มีคนมาชอบเรื่องของเรา แต่มันก็แค่นั้น ถ้าเราไม่ได้เขียนมันออกมา)
งี้ล่ะหนา แรกๆ ก็ดีใจที่มีคนมาอ่าน มาเม้น พอทีนี้ก็โลภ..
ถ้ากูไม่เริ่มเปิดให้มีการเม้นได้ กูก็คงไม่ต้องมานั่งโลภเม้นทีหลังใช่มะ?
ถึงงั้นก็เหอะ ตอนนี้กูไม่โลภแล้ว แถมเปิดให้เม้นเหมือนเดิมด้วย!!
คราวนี้ล่ะ จะอ่านหรือจะเม้น หรือจะไม่อ่าน หรือจะไม่เม้นก็เรื่องของคุณ
แต่กูจะเขียน นี้มันเรื่องของกู
เจ๋งมะ 555
กลับสู้จุดเริ่มต้น
พอละเบื่อ..
กูต้องเป็นโรคซึมเศร้าแน่ๆเลยว่ะ
สาด.. แต่จะเป็นไรก็ช่างแม่งมันเหอะ
กูดูโฆษณา โซดายี่ห้ออะไรแล้วไม่รู้จำไม่ได้ รู้สึกจะโซดาสิงห์มั้ง
มันบอกว่า สุขหรือทุกข์เราเลือกได้
ห่า ถามจริงเถอะ เอาเข้าจริงพอถูกมีดบาด มึงเลือกได้มั้ย ว่ามึงรู้สึกเปรี้ยว
สุขก็สุข ทุกข์ก็ทุกข์ เลือกไม่ได้หรอก
แต่ถ้าเปลี่ยนเป็น จะสุขนานๆ หรือเศร้านานๆเราเลือกได้
เออนี่ดิ ค่อยเข้าท่า!!
เปลี่ยนเป็นเรื่อง hi5 บ้าง
กูว่าไอ้คนทำนี้เจ๋ง รู้ว่า มนุษย์บางคนแม่งชอบถูกจัดอันดับ ชอบตัวเลข
บางคนเล่นตายห่า เพิ่ม friend แอดคนนู้นแอดคนนี้ เพื่อให้ตัวเลขเพื่อนมันเยอะๆ
เพื่ออะไร? มีเลขเพื่อนในhi5 เยอะ แล้วแม่งไม่รู้จักกัน อีกอย่างมันบอกได้มั้ย ว่ามีเพื่อนที่จริงใจกะเรากี่คน?
ขอ fives บ้างล่ะ พอได้แล้วก็ดีใจ งั้นหรอ?
แทนที่แบบ เออ ได้มาเพราะเค้าอยากให้ โดยที่เราไม่ได้ไปขอ มันน่าดีใจกว่ามั้ง
ให้fives แล้วนะให้กลับบ้างดิ สาด ไอ้พวกหวังผล..
ไอ้เรื่องtop friend ก็เหมือนกัน อยากจะอยู่นัก
พอไม่ได้อยู่ ก็โวยวาย ปัญญาอ่อน!!
เบรค..
รู้สึกว่า ที่กูด่าๆบ่นๆไปนี่มันเป็นปัญหาที่ตัวบุคคลล่ะ
hi5 มันก็ดี เล่นคลายเครียดได้ ได้เพื่อนเพิ่ม ประมาณนั้น
จะว่าไป กูเล่นhi5 ไปทำให้กูรู้จักสัจธรรมความเป็นมนุษย์มากขึ้นนะเนี่ยะ
ยิ่งเล่นยิ่งไม่ชอบ ยิ่งเล่นยิ่งไม่เห็นความจริงใจ โว้ว พอล่ะ
นี่ถ้าไม่ติดว่า เพื่อนกูบางคนไม่ค่อยออนเอ็มเล่นแต่ hi5
กะ คนที่กูชอบไม่ได้ทำ้hi5 ให้ ไงๆกูก็ไม่มีวันเล่นแน่ๆ -*-
บ่นเรื่องหนังบ้างดีกว่า
ข้าวโพด..กูเกลียดมึงว่ะ พอจบ!!
555 คงพอรู้กันนะ ว่าเรื่องอะไร
ชอบcrash ชอบ the departed ชอบราเม็ง เกี่ยวมั้ย?
ช่วงนี้บ้าเช่าหนังมาดู หารายชื่อหนังที่ได้ ออสการ์ปีต่างๆ มา
ดูไปบ้างแล้ว 5 เรื่อง อิ่มเอม ^^
เรื่องเรียน..
คงต้องสู้ต่อไป..
พอล่ะเบื่อ กดชักโครก โคร่กๆ ทิ้งๆเรื่องรกสมองไปซะ
ไว้เซ็งจะมาอัพใหม่
ฮี่ๆ ^____________^ February 01 ,, โปรโมตๆ *เข้าไปดูกันเยอะๆน้า
คิดเอง วาดเอง ทำเอง แฉเอง โปรโมตเอง แล้วก็อายเอง ^^"
ไงก็ ติชมกันได้นะ
ใครที่ไม่เป็นสมาชิกpantip หรือ ขี้เกียจใช้บัตรผ่าน
เม้นที่สเปสนี้เลยเน้อ
ขอบคุณค้าบ ^^
January 16 ,, to my present *
ไม่พูดพร่ำทำเพลงล่ะ เริ่มเลย ดีกว่า
งานเขียนคราวนี้ no idea อ่ะ
อยากลองเขียนอะไร โดยที่ไม่ต้องมีพลอทก่อน
หรือที่เรียกว่า ด้นสดนั้นเอง (คิดปุ๊บ พิมพ์ปั๊บ)
ผลที่ได้ออกมาเป็นแบบเนี่ย - -
-------------------------------------------------------------------------------------------
สวัสดีน้า คืนนี้เป็นอีกคืนที่เรานอนไม่หลับ นี่ไม่ใช่คืนแรก หรอกนะ... เอาล่ะ เราเริ่มพิมพ์เรื่องนี้ เมื่อเวลา 1.06 น. ของวันเสาร์ที่ 5 ม.ค. 2551 เป็นเสาร์แรกของเดือนมกราคม ส่วนเสาร์หน้าก็จะเป็นเสาร์ที่สอง แต่มันคงจัดแบบรื่นเริงไม่ได้หรอก งานวันเด็กหน่ะ...
ขณะนี้ เวลา 1.08 น.แล้ว เราพิมพ์มาได้ หกบรรทัดแล้วนะ
เอาล่ะ อย่าเพิ่ง งง ว่าเรากำลังทำอะไรอยู่
ใช่แล้ว เรากำลังพยายามอยู่กับปัจจุบัน…
คงเคยได้ยินกันบ้างล่ะใช่มะ ว่าอยู่กับปัจจุบันดีที่สุด
เราอยากรู้จักช่วงเวลาที่ดีที่สุด...
ขณะนี้เวลา 1.10 น. เสียงนักร้องกำลังร้องเพลงไปเรื่อยๆ
อะไรคือปัจจุบัน?
เราละสายตาออกจากหนังสือการ์ตูน แล้วหยุดคิดซะพัก
เพียงเพราะความคิดบ้าๆนั้น พาเรามาหยุดอยู่ที่หน้าจอโน้ตบุ๊คเครื่องนี้
นี่เรากำลังอยู่กับปัจจุบัน อย่างนั้นหรือ?
ว่ากันว่า ความแน่นอนคือความไม่แน่นอน..
เวลาทุกวินาที เปลี่ยนไป กลายเป็น นาที ชั่วโมง วัน เดือน ปี ฯ
แล้วอะไรคือปัจจุบัน?
เมื่อเวลา 1.15 น. เราจรดปลายนิ้วไปที่แป้นของตัวอักษร น หนู
หลังจากนั้น ในเสี้ยวของเสี้ยววิ เราก็กดเคาะเอนเทอร์แล้ว
และเวลาก็พาเรามาถึงบรรทัดนี้...
ปัจจุบันอยู่ไหน?
ถึงตอนนี้ เรากลับรู้สึกว่า คำพูดที่เค้าว่ากันมานมนาน นานนม
ที่ว่าอยุ่กับปัจจุบันดีที่สุดเนี่ย มีคนเคยทำได้ด้วยหรอ?
โคตะระเทพอ่ะ....
ปัจจุบันอยู่ที่ไหน เราก็ไม่อาจจะตอบได้
แต่ตอนนี้เรากลับรู้สึกว่า มันไม่มีอยู่...
ที่มีอยู่ก็แค่ อดีตที่ไล่หลังตามเรามาเรื่อยๆ
วินาที ต่อ วินาที…
ไม่สิ เสี้ยว ต่อ เสี้ยว ด้วยซ้ำ
นี่เรากำลังอยู่กับปัจจุบัน หรือเราแซงหน้ามัน หรือแท้ที่จริงแล้ว เราวิ่งตามมันอยู่กันแน่วะ?
เราหยุดความสงสัยไว้แค่นั้น ...
สมมุติ..
สมมุตินะสมมุติ...
คุณครูคับ คุณครูคับ (น้องพลับกลับบ้านไปดื่มโอวัลตินปะ!!)
ผั๊วะ!! เสียงแม่น้องพลับตบหัว (มายุ่งกะลูกชั้นทะมาย!! -*- )
โอเคเข้าเรื่องกันต่อ..
ถ้าปัจจุบันไม่ใช่สิ่งที่เรากำลังทำอยู่นี้
ไม่ใช่ ที่อยู่ของกาย... ไม่ใช่การกระทำของร่างกายเราล่ะ...
งั้นปัจจุบันคือความคิดของเรางั้นหรอ?
ตอนนี้เราคิดถึงคนๆนึงอยู่ แล้วก็พลันคิดว่า เพลงนี้เพราะดีว่ะ
เอาอีกล่ะเราคิดว่า เราควรพิมพ์อะไรต่อไปดี
แล้วเราก็พิมพ์ไปล่ะ...
ปัจจุบันก็ยังคงไม่ใช่ความคิด...
กายก็ไม่ใช่ ความคิดก็ไม่ใช่ซะทีเดียว.. มันจะอะไรอีกวะ?
เหลืออย่างเดียวล่ะ
จิตใจ..?!
จิตใจคนไม่แน่ไม่นอน
ปัจจุบันก็ไม่แน่ไม่นอน เพราะปัจจุบันไม่เคยหยุดนิ่ง ปัจจุบันเป็นของไหล!!?
ปัจจุบันเป็นอะไรก้อไม่รุ้ แต่เจือกวิ่งได้.. เฮ้ยๆ มันวิ่ง.. เฮ้ยๆๆ แว้ก แหกโค้งไปแล้ว..
และแล้ว ปัจจุบัน ก็แหกโค้งตู้ม!! เกิดเปนโกโก้ครั้นซ์...
แต่เดี๋ยวก่อน ช้าก่อน (กรุณาจินตนาการถึงเสียงหล่อ เหมือนโฆษณาแอ๊บโดมิไนเซอร์)
แล้วอะไรคือปัจจุบันของเราล่ะ?
o.O”a? !!!!!!!!
ภาษาอังกฤษคำว่า present แปลว่า ปัจจุบัน ซ้ำยังแปลว่า ของขวัญ อีกด้วย
เพราะอะไร?
อะไรคือของขวัญที่สำคัญและพิเศษที่สุดสำหรับเรา?
....
.....
เวลาผ่านไปหลายวินาที
เราสะแหย่ะยิ้มที่มุมปาก พลางหัวเราะ หึหึ ในลำคอ
มันคือความรัก...
ไม่ว่าจะได้มาจากใครก็ตาม.. หรือเราจะรักใครก็ตามแต่...
ของขวัญที่พิเศษและสำคัญของเราก็คือ
การที่ทุกๆวันของเรามีความรัก
มีคนที่รักเรา
และ..
“มีคนที่เรารัก”
คนรักและความรัก คือ ของขวัญ (present)
และมันก้อแปลว่า ปัจจุบัน ด้วย!!
ใช่แล้ว..ปัจจุบันของเราคือ การมีความรัก มีคนที่รักเรา และมีคนที่เรารัก
และคนที่เรารักก็คือ…
“คุณ”
แล้วคุณล่ะ ปัจจุบันของคุณคืออะไร?
ใช่เราบ้างป่ะ?
^-^
อ้างอิง: พี่สิงห์ วรรณสิงห์ ประเสริฐกุล
แรงบันดาลใจ: คุณ และ พี่พุฒิ
"แด่ทุกๆคน ที่กำลังเติบโตไปพร้อมๆกับความรัก"
...ขอบคุณ ที่ทำให้โลกของเราน่าอยู่...
-------------------------------------------------------------------------------------
Hello..มาช้าไปหน่อย ^^"
ไม่หน่อยเท่าไหร่แฮะ หยวนๆหน่า อย่างน้อยก็วันแรกของปักษ์หลัง ของเดือนมกรา ละว้า
ไม่งง ใช่มะ - - แหะๆ
ไม่ได้ให้ของขวัญวันปีใหม่ใคร ไม่ได้ ส่ง ส.ค.ส ให้ใคร ไม่ได้ทำอะไรเลย..
แต่...
"เราตั้งใจ ให้ งานเขียน ชิ้นนี้ เป็นของขวัญปีใหม่แด่ทุกคนเลยน้า >.<"
ขอบคุณที่ตามอ่านเสมอมา (ขอบคุณสำหรับคำติชมด้วย งิงิ)
สุดท้ายล่ะ หวังว่าคงไม่สายไปน้า ถ้าจะบอกว่า
"สวัสดีปีใหม่ ปีหนูไฟ (ปีมิกกี้น้อย) มีความสุขกันถ้วนหน้าน้า"
\(^o^)/
special for u !!
อดีต จมอยู่ ปัจจุบัน ไร้ความหมาย
อนาคต เพ้อฝัน ปัจจุบัน ไร้ความหมาย
อดีต อนาคต ปัจจุบัน เรา?!
...ไร้ความหมาย…
"แต่ปัจจุบัน ไม่เคยไร้ความหมาย แม้สักวัน" December 14 ,, the key *ตีสามนาฬิกาห้าสิบเจ็ดนาที..
ผมตื่นขึ้นมาในความมืด
"นี่มันที่ไหนกันนะ?"
ผมรำพึงกะตัวเองเบาๆด้วยความสงสัย
ไม่ทันที่ผมจะได้คำตอบ เสียงหัวเราะก้อพลันดังขึ้นมา
"วะฮ่าๆๆๆๆ"
ผมเหลียวหลังกลับไปตามตำแหน่งที่มาของเสียง
"นั้นคัยหน่ะ?"
ไม่มีเสียงตอบกลับ มีเพียงเสียงหัวเราะที่ดังขึ้นเรื่อยๆ
ราวกับว่าที่มาของเสียงนั้นค่อยๆคืบคลานเข้ามาใกล้
"บอกมานะ คุนเปนคัย แล้วผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"
"ฮ่าๆๆๆๆ"
เสียงหัวเราะเข้ามาใกล้ผมเรื่อยๆ
ผมยังไม่ชินกับความมืด ตาของผมยังคงมองไม่เหนสิ่งใด
แต่เท้าของผมก้อเริ่มก้าวออก..
"ฮ่าๆๆๆๆ"
เสียงหัวเราะดังกึกก้องกังวาลน่ากลัว
ผมสาวเท้าเรวขึ้น เรวขึ้น และเริ่มวิ่ง..
แต่ไม่ว่าผมวิ่งออกมาไกลแค่ไหน
เสียงหัวเราะนั้นก้อยังคงดังก้องกังวาลอยู่ในโสตประสาทของผม..
"ฮ่าๆๆๆๆ เจ้าวิ่งหนีต่อไปเถอะ ต่อให้เจ้าวิ่งไปได้ไกลแค่ไหน
เจ้าก้อหนีข้าไม่พ้นหรอก ฮ่าๆๆๆ"
คำพูดของเจ้าของเสียงหัวเราะประหลาดๆนั้น ทำให้ผมหยุดนิ่ง
และตอนนี้ผมรู้สึกว่าเจ้าของเสียงประหลาดนั้นยืนอยู่ตรงหน้า
"คุนเปนคัย?"
"หึหึ เจ้ารู้จักข้าดี เพียงแต่ตอนนี้เจ้าไม่ยอมรับในตัวข้า"
ผมไม่เข้าใจในสิ่งที่เจ้าของเสียงประหลาดนั้นบอก
ผมรู้เพียงแต่ว่าผมอยากออกไปจากที่นี่..
"ที่นี่ที่ไหน แล้วผมมาอยู่ที่นี้ได้ยังไง?"
"ที่ไหนหน่ะรึ เจ้าเลือกที่จะมาอยู่ที่นี่เอง นับตั้งแต่วันที่เจ้าปติเสดตัวข้า
เจ้าก้อมาวิ่งวนอยู่ที่นี่แล้ว และนี่ก้อไม่ใช่ครั้งแรก ที่เจ้าวิ่งหนีข้าอย่างนี้"
ผมยังคงไม่สนใจในสิ่งที่เจ้าของเสียงประหลาดนั้นพูด
"แล้วผมจะออกไปที่นี่ได้ยังไง คุนช่วยผมได้มั้ย?"
"มองข้าให้ดีๆสิ ใช้หัวใจของเจ้ามองข้า ยอมรับในตัวข้า แล้วเจ้าก้อจะเจอทางออก"
ผมหลับตาถึงแม้ว่าเปิดตาผมก้อมองไม่เหนอะไรอยู่แล้ว
ผมพยายามนึก และทำตามสิ่งที่เสียงประหลาดนั้นบอก..
รอบกายผมมีแต่ความเงียบ..
...
...
ท่ามกลางความเงียบนั้น..
ผมเริ่มที่จะเข้าใจ และเริ่มยอมรับ
"ผมรู้แล้ว คุนคือ.."
...
...
"อื่ม ใช่..เรียกข้าว่า "ความจริง" "
...
...
"ในเมื่อเจ้ายอมรับในตัวข้าแล้ว
ข้าก้อจะพาเจ้าไปยังประตูทางออก ตามข้ามานี่สิ"
"เจ้าเหนแล้วใช่มั้ย นี่คือประตูทางออก..
ออกจากที่ที่มีแต่ความกลัว ความสิ้นหวัง
และความฝันที่หลอกตัวเจ้าเองไปวันๆ"
"ใช้กุญแจแห่งความกล้าที่มีในตัวเจ้าไขมันออกไปสิ
จำไว้ ข้าอยู่กับเจ้าตลอด โชคดี.."
สิ้นเสียงของความจริง
ผมรู้สึกได้ว่ามีบางสิ่งบางอย่างอยู่ในกระเป๋าเสื้อด้านซ้ายของผม
มันคือกุญแจ..
กุญแจแห่งความกล้าเหมือนอย่างที่ความจริงบอก
มันอยู่ในกระเป๋าเสื้อของผมตั้งแต่ตอนไหนผมก้อไม่รู้
หรือมันอยู่ที่นี้มาตั้งนานแล้วแต่ผมไม่เคยสนใจมันรึป่าว ผมก้อไม่อาจจะรู้ได้..
ไม่ทันที่จะคิดเรื่องที่มาของกุญแจ
ผมหยิบมันออกมาแล้วไขประตูบานนั้นออก..
แสงแดดจ้า กระทบนัยน์ตาผม
ผมก้าวเดินออกจากที่นั่น..และไม่เหลียวหลังกลับไปมอง
ผมจะไม่มีวันกลับมาที่นี้อีก..
ประตูบานนั้นค่อยๆปิดลงอย่างช้าๆ
รอวันเวลาที่คนอื่นๆจะเปิดมันออกมา.. ต่อไป.. December 07 ,, temp ** temporary แปลว่า ชั่วคราว ...
" พี คิ ด ถึ ง ก อ ฟ , , พี รั ก ก อ ฟ น ะ "
... ความรุ้สึกนี้ ไม่เคยชั่วคราว * November 30 ,, Hula Hula *" Welcome \(^0^)/ Welcome "
,, ชื่อภาพในวันนี้ *
ระบำ ฮูลา.. ฮูล่า.. ท้าลมหนาว 555
นำระบำโดยจิ๊พร ศิษย์ป้าไพ เย่ แปะๆ
และแดนเซ |
Print
